بزن نی که بس دلگیرم امشبخدا داند ز غم میمیرم امشببه جان آمد دلم زین زندگانیفغان از جور و از بی زبانیبزن نی زن از این نالان ترم کنبزن آتش به دل خاکسترم کنبزن نی زن که دلتنگ از زبانمبزن نی زن که رسوای جهانماز این سازت مرا غمگین ترم کنمرا آتش زن و خاکسترم کنبزن نی زن که با من هم نواییتو هم میسوزی و هم درد ماییتو هستی گریه هایم را بهانهبخوان بار دگر از غم ترانهکتاب درد و غم در سینه دارمبه خاک این دفتر غم می سپارم

اگر ذره بین نگاه قوی باشد
در تمام صفحه های ورق خورده ی زندگی اثر انگشت او دیده می شود
چه بچه گانه است که فکر می کنیم
همه اش را به تنهایی ، رنگ کرده ایم . . .

گفتم: خدایا از همه دلگیرم گفت: حتی از من؟
گفتم: خدایا دلم را ربودند گفت: پیش از من؟
گفتم: خدایا چقدر دوری گفت: تو یا من؟
گفتم: خدایا تنها ترینم گفت: پس من؟
گفتم: خدایا کمک خواستم گفت: از غیر من؟
گفتم: خدایا دوستت دارم گفت: بیش از من؟
   

گفتم: خدایا اینقدر نگو من گفت: من توام ، تو من . . .